Teknomutüalizm
Türkçe

Tarihçe

Bunun kökeni nereden geliyor

Teknomutüalizm iki eski fikri (mutüalizm ve piyasa sosyalizmi) çağımızın sorununa bağlıyor: şimdiye kadar inşa edilmiş en güçlü teknolojinin birkaç kişinin elinde toplanması, önce rant toplamak için ve şimdi de gözetleme ve kontrol için kullanılması. İşte her birinin kısa öyküsü ve 2020'lerin araçlarının neleri mümkün kıldığı.

Mutüalizm: eşitlerin birbirine yardımı

Mutüalizm, sıradan insanların ellerindekileri eşitler olarak bir araya getirerek, başlarında bir patron veya bir hayır kurumu olmadan ihtiyaçlarını karşılayabileceği fikridir. Fransız düşünür Pierre-Joseph Proudhon, 1840'larda bu ismi kendilerine zaten mutüalist diyen Lyon'un ipek işçilerinden alarak meşhur etti. İşçilerin, neredeyse sıfır faizle borç verecek bir "Halk Bankası" aracılığıyla emeklerinin ürünlerini adil bir şekilde takas ettiğini hayal etti. Ancak bu pratik kelimeden çok daha eskidir.

  1. Her zaman Cenaze yardımlaşma sandıkları, ortak hasat, dönüşümlü tasarruf çemberleri. Afrika, Asya ve Latin Amerika'da milyonlarca insan hâlâ bu şekilde tasarruf ediyor ve borçlanıyor.
  2. 1827 Josiah Warren'ın Cincinnati'deki Time Store'u [Zaman Mağazası], malları üretilmeleri için harcanan çalışma saatlerine göre fiyatlandırıyor.
  3. 1832 Robert Owen'ın Londra'daki Labour Exchange'i [Emek Takası], zanaatkârların "emek kuponları" kullanarak mallarını takas etmelerine olanak tanıyor. Evrak işlerine ve kimsenin istemediği mallara boğularak iki yıl içinde kapanıyor.
  4. 1844 Kuzey İngiltere'de çoğu dokumacı olan küçük bir çalışan grup olan Rochdale Pioneers [Rochdale Öncüleri], müşterilerinin sahibi olduğu bir dükkân açıyor. Kuralları dünya çapındaki kooperatifler için model haline geliyor.
  5. 1849 Proudhon'un Halk Bankası binlerce destekçi topluyor ancak çok az para toplayabiliyor ve cumhurbaşkanına basında saldırmaktan hüküm giyip hapse atılmasıyla tasfiye ediliyor.
  6. 1864 Friedrich Raiffeisen Almanya'da kırsal bir kredi kooperatifi kuruyor. Yüz milyonlarca üyesi olan bugünkü kredi kooperatifleri bu fikirden türemiştir.
  7. 1932 Avusturya'nın Wörgl kasabası Büyük Buhran sırasında kendi parasını basıyor. Yerel projeler inşa ediliyor ve Avusturya ulusal bankası 1933'te durdurana kadar işsizlik düşüyor (ne kadar düştüğü hâlâ tartışılıyor).
  8. 1934 İsviçreli işletmeler WIR ağını başlatıyor: bankalardan borç almak yerine birbirlerine kredi veriyorlar. Yaklaşık bir yüzyıl sonra bugün hâlâ çalışıyor.
  9. 1983 Michael Linton, Kanada'nın Comox Vadisi'nde ilk yerel ticaret takas sistemi olan LETS'i başlatıyor. 1990'larda dünya çapında binlercesi onu takip ediyor.
  10. 1990'lar Slovenya, işletmeler arasındaki ödenmemiş fatura döngülerini temizleyen ulusal bir hizmet yürütüyor: A, B'ye; B, C'ye; C de A'ya borçluysa, el değiştiren para olmadan borçlar karşılıklı iptal ediliyor. Bugün hâlâ çalışıyor.
  11. 2001 Arjantin'in 1995'te başlayan takas kulüpleri, ekonomik çöküş sırasında patlama yaşıyor: milyonlarca insan bunlar aracılığıyla ticaret yapıyor. Kulüpler daha sonra sahte ve aşırı basılmış kâğıt kredilerle boğularak çöküyor.
  12. 2010 Sardex Sardinya'da ticarete başlıyor: binlerce yerel işletme finansal krizden sonra karşılıklı krediyle ticaret yapmaya devam ediyor.

Düzen kendini tekrarlar. Karşılıklı yardım projeleri başlangıçta parlak bir şekilde işler ve ardından birçoğu aynı duvarlara çarpar.

Mutüalizmin sürekli çarptığı duvarlar

  • Muhasebe

    Her işlemin elle yazılması, toplanması ve üyelere postalanması gerekiyordu. LETS grupları genellikle bir veya iki gönüllüye bağımlıydı ve bu gönüllüler tükendiğinde birçoğu kapandı.

  • Sahtecilik ve aşırı basım

    Kâğıt krediler kopyalanabilir ve matbaayı kim yönetiyorsa çok fazla basabilir. Arjantin'in takas kulüplerini batıran da buydu.

  • Muhasebeciye güven

    Üyeler, defterleri tutan kişinin kontrol etme yolu olmaksızın bunları dürüstçe tuttuğuna güvenmek zorundaydı.

  • Mesafe

    Bir kasabada çalışan bir grup bir sonraki kasabayla kolayca ticaret yapamıyordu, bu yüzden çoğu önemli olamayacak kadar küçük kaldı.

  • Kapatılmak

    Proudhon'un bankasından Wörgl'e kadar tek bir kişiye veya tek bir lisansa bağlı projeleri durdurmak kolaydı.

  • Bedavacılar

    Kredi alıp asla geri vermeyen insanlar küçük grupları tüketti ve hiç kimse onların peşine düşme işini üstlenmek istemedi.

Piyasa sosyalizmi: efendisiz pazarlar

1930'larda Oskar Lange dahil iktisatçılar, arz ile talebi eşleştirmede iyi bir iş çıkaran fiyatları ve pazarları korurken, mülkiyetin kime ait olduğunu değiştirebileceğinizi savundular. Kârı alan özel mülk sahipleri yerine, işletmelere işçiler ve topluluklar sahip olacak ve kazandıklarını paylaşacaktı.

Fikir farklı biçimlerde denendi. Yugoslavya, tek partili bir devlet içinde, 1950'lerden 1980'lere kadar "işçi özyönetimi" altında işletmeler yönetti. İspanya'nın Bask Bölgesi'nde, 1956'da kurulan Mondragon kooperatifleri, çoğunluğu çalışanlarının mülkiyetinde olan, ülkenin en büyük ticari gruplarından birine dönüştü. David Schweickart (ekonomik demokrasi) ve John Roemer gibi düşünürler tasarımı geliştirmeye devam etti.

2010'ların ortalarından bu yana, akademisyen Trebor Scholz tarafından popüler hale getirilen bir terim olan platform kooperatifçiliği, aynı fikri uygulamalara taşıdı: sürücüler, temizlikçiler, fotoğrafçılar ve müzisyenler başkasının platformunda yer kiralamak yerine, üzerinden çalıştıkları platformlara bizzat sahip oluyor ve bunları işletiyor.

Teknomutüalizm bu aileye aittir. Pazarı, yani yararlı kısmı korur ve üç şeyi değiştirir: pazar yerine kimin sahip olduğu, krediyi kimin oluşturduğu ve kuralları kimin görüp değiştirebileceği. Onu daha önceki piyasa sosyalizminden ayıran şey, bir hükümeti beklememesidir. Topluluklar, sahip oldukları araçlarla bunu bugün kendileri başlatabilirler.

Ranttan kontrole: yanıt verdiğimiz sorun

2020'de Fransız ekonomist Cédric Durand dijital ekonomiyi tekno-feodal olarak tanımladı. 2023'te Yanis Varoufakis, Technofeudalism: What Killed Capitalism [Teknofeodalizm: Kapitalizmi Ne Öldürdü] adlı kitabında bunu daha da ileriye taşıdı.

Kısaca argümanı şu: Amazon, Apple, Google ve Meta gibi büyük platformlar artık pazar yeri değil birer malikânedir. Onun anlatımında, alım, satım ve konuşmanın gerçekleştiği toprağa bizzat sahipler; satıcılar içeriye alınmak için her satıştan bir pay ödüyor; kullanıcılar ise paylaşım yaparak, puan vererek ve inceleme yazarak bedavaya çalışıyor, bu da platformu daha değerli kılıyor. Varoufakis, mülk sahiplerinin gelirine bulut rantı, geri kalanımıza ise bulut serfleri diyor.

Feodal beylerin en iyi ürünü yapmalarına gerek yoktu. Herkesin kullanmak zorunda olduğu toprağa sahiptiler. Tehlike de burada yatıyor: teknolojinin kötü olması değil, platforma kim sahipse üzerindeki herkese de onun sahip olmasıdır.

Rant sadece ilk aşamaydı. 2019'da Shoshana Zuboff'un The Age of Surveillance Capitalism [Gözetleme Kapitalizmi Çağı] adlı çalışması, aynı şirketlerin yaptıklarımızı ne yapacağımıza dair tahminlere dönüştürüp bunları nasıl sattığını gösterdi. Bize bir şeyler satmak için toplanan veriler artık polis ve askeri sistemlerle birleştiriliyor ve akışlarımızı düzenleyen şirketlerden bazıları, giderek daha fazla kendi başına karar veren dronlar için hedefleri ayıran yazılımlar geliştiriyor.

2026'da Naomi Klein ve Astra Taylor, bir sonraki aşamaya End Times Fascism [Kıyamet Zamanı Faşizmi] kitabında bir isim verdi: ortak bir gelecekten vazgeçen ve ortaya çıkmasına yardımcı olduğu çöküşten kimin sağ kurtulacağını planlayan teknoloji milyarderleri, dini köktendinciler ve etno-milliyetçiler ittifakı. Azınlık için sığınaklar, geri kalan herkes için duvarlar.

Teknomutüalizm her aşamaya aynı şekilde yanıt veriyor: toprağın kime ait olduğunu değiştirin. Kullanan topluluklara ait olan araçlar, tepeden o topluluklara karşı kullanılamaz; çünkü onları yönetecek bir tepe yoktur.

Teknolojinin değiştirdikleri

Mutüalizm fikir yanlış olduğu için zemin kaybetmedi. İki yüzyıl boyunca defter tutmak, yabancılara güvenmek ve kasabalar arasındaki ticareti takas etmek yavaş ve maliyetliydi; bu maliyet bunu büyük ölçekte yapabilenlerin lehineydi: büyük bankalar ve büyük şirketler. Yazılım bu işleri neredeyse bedava hale getirir ve üyeler buna sahip olabilir.

Mutüalizmi durduran her duvarın artık üyelerin bizzat sahip olabileceği teknik bir yanıtı var:

  1. Muhasebe → yazılım

    Bir telefon uygulaması her işlemi gerçekleştiği anda kaydeder ve her üyeye kendi bakiyesini gösterir. Gece yarısı hiçbir gönüllü hesap özeti postalamak zorunda kalmaz.

  2. Sahtecilik → dijital imzalar

    Her ödeme, yalnızca ödeyenin elinde bulunan gizli bir anahtarla imzalanır. Sahte bir ödeme doğrulamadan geçemez: kopyalanacak bir kâğıt yoktur.

  3. Aşırı basım → sıfır toplamlı kredi

    Karşılıklı kredide, her alacağın eşleşen bir borcu vardır; bu nedenle tüm bakiyelerin toplamı her zaman sıfırdır. Fazladan para basılamaz çünkü bir matbaa yoktur.

  4. Muhasebeciye güven → açık kod

    Kurallar açık kaynaklı yazılımdır. Bakiyelerin, limitlerin ve ücretlerin tam olarak nasıl hesaplandığını herkes okuyabilir ve kurallardaki her değişiklik halka açıktır.

  5. Mesafe → federasyon

    Topluluklar kendi sunucularını çalıştırır ve internet üzerinden birbirine bağlanır; böylece Avustralya'daki bir kasaba, arada merkezi bir şirket olmadan Kenya'daki bir kasabayla ticaret yapabilir.

  6. Kapatılmak → her yerde kopyalar

    Açık kaynaklı yazılıma el konulamaz. Bir sunucu kapatılırsa, bir topluluk kayıtlarını başka bir yerde geri yükleyebilir ve devam edebilir.

  7. Bedavacılar → hak edilmiş limitler

    Kredi limitleri bir üyenin ticaret geçmişiyle birlikte büyür; böylece yeni gelenler büyük borçlar biriktirip ortadan kaybolamaz.

Ve daha da büyüyebilir. Birbiriyle ticaret yapan topluluklar, tıpkı Slovenya'nın işletmeler arasında yaptığı gibi borç döngülerini temizleyebilir; böylece bir kasabanın bir komşusuyla olan fazlası diğerine olan borcunu kapatır.

Bunların hiçbiri sihir değildir ve hiçbiri iyi insanların yerini almaz. Yalnızca eskiden birkaç gönüllünün üzerine yıkılan sıkıcı, hataya açık ve suistimale müsait işleri ortadan kaldırır; böylece insanlar enerjilerini birbirlerine harcayabilirler.

Yazılımın yapamayacakları

Yazılım dürüst defterler tutabilir ve toplulukları birbirine bağlayabilir. Gıda yetiştiremez, enerji üretemez veya ev inşa edemez. Kendi kredisiyle ticaret yapan ancak gıda, enerji ve aletler için hâlâ uzaktaki tedarikçilere bağımlı olan bir topluluk, ekonomisinin yalnızca yarısına sahiptir.

Diğer yarısı fizikseldir: yerel gıda, paylaşılan aletler ve atölyeler, topluluk enerjisi, ortak tutulan toprak. Teknomutüalizmin bundan sonra büyümesi gereken yer burasıdır ve bu çalışmanın çoğu henüz önümüzdedir.